Wie zijn wij

Doopsgezinde en Remonstrantse samenwerking

De Algemene Doopsgezinde Sociëteit en de Remonstrantse Broederschap zijn beide kerkgemeenschappen met een lange traditie van ondogmatisch, vrijzinnig geloven. De Doopsgezinde-Remonstrantse Gemeente Nijmegen e.o. is sinds 1990 een samenwerkingsgemeente. De afzonderlijke gemeenten bestaan al veel langer, namelijk sinds het begin van de 17e eeuw.

Er was toen zowel een Remonstrantse als Doopsgezinde gemeente in Nijmegen, met elk een eigen predikant en een huis- of schuilkerk. De aankoop in 1727 van de Remonstrantse kerk aan de Arminiaanse Plaats door de Doopsgezinden, zou men al kunnen zien als een voorloper van onze huidige samenwerking.
Met die samenwerking willen beide gemeenten vanuit hun wederzijdse ondogmatische tradities de krachten bundelen. Zo willen we in de huidige tijd en samenleving een plek bieden waar we ons bezig kunnen houden met zingeving, levensvragen en geloven. Dit doen we vanuit de joods-christelijke traditie, daarbij openstaand voor andere godsdiensten, geloofsrichtingen en overtuigingen.

Doopsgezinde spiritualiteit

De geschiedenis van de doopsgezinden gaat terug tot de zestiende eeuw. In de tijd van de Reformatie waren er radicale hervormers die verder wilden gaan dan de bekende reformatoren Luther, Zwingli en Calvijn. Zij wezen onder meer het dopen van kinderen af. Zij waren van mening dat iemand pas gedoopt moet worden als hij of zij tot een bewuste keuze voor het christelijk geloof is gekomen. Mensen die als kind al gedoopt waren, werden als volwassene opnieuw gedoopt. Daarom kregen zij van hun tegenstanders de naam wederdopers of anabaptisten. Zij werden fel vervolgd, zowel door katholieke als door protestantse overheden. Met hun afwijzing van de kinderdoop ondermijnden zij naar het gevoel van hun tijdgenoten de vanzelfsprekende christelijke samenleving. De kerk werd in het ideaal van de doopsgezinden een gemeenschap van bewuste, wedergeboren gelovigen: de eerste moderne keuzekerk, zou je kunnen zeggen. Wie gedoopt wil worden binnen de doopsgezinde gemeenschap, kan daarvoor een eigen, persoonlijke geloofsbelijdenis schrijven.
Lees hier verder

Remonstrantse spiritualiteit

De geschiedenis van de remonstranten gaat terug tot het begin van de zeventiende eeuw. Toen ontstond er in Nederland een fel conflict tussen strikte calvinisten en andere protestanten die meer in de traditie van het humanisme van Erasmus dachten. Dat conflict spitste zich toe op de vraag of de mens al van eeuwigheid af door een besluit van God gered of verdoemd is, de zogenaamde leer van de predestinatie, of dat er ruimte is voor een eigen inbreng van de mens. Anders gezegd: is er ruimte voor de vrije wil van de mens of is die wil al bij voorbaat een slaaf van de zonde? Dat debat werd aan de universiteit van Leiden gevoerd tussen twee professoren, Franciscus Gomarus, die het strikte calvinistische standpunt verdedigde, en Jacobus Arminius, die ruimte vroeg voor de menselijke vrijheid. Naar hem werden de aanhangers van de humanistische stroming ook wel Arminianen genoemd.
Lees hier verder